Rozdział 2

Celem mojej podróży jest centrala, globalnego przedsiębiorstwa pana Stylesa. To olbrzymi, trzydziesto piętrowy  biurowiec, cały ze szkła i stali, funkcjonalna fantazja architekta. Nad szklanymi drzwiami metalowe litery tworzą napis "Styles House". Na miejsce docieram kwadrans przed drugą. Uff, nie spóźniłem się. Ogarnięty uczuciem ulgi wchodzę do ogromnego - i, szczerze mówiąc, onieśmielającego - holu ze szkła, stali i białego piaskowca. Siedzący za biurkiem z litego piaskowca bardzo atrakcyjny chłopak z zaczesanymi na bok włosami, młody brunet uśmiecha się do mnie uprzejmie. Ma na sobie najbardziej szykowny czarny garnitur, spodnie na kant i czarny krawat, jaki w życiu widziałem. Wygląda jak spod igły.

-Mam umówione spotkanie z panem Stylesem. Louis Tomlinson w zastępstwie za Nialla Horana.

-Chwileczkę, panie Tomlinson.

Unosi lekko brwi, a ja stoję przed nim skrępowany. Zaczynam powoli żałować, że nie pożyczyłem od Nialla jakiś eleganckich ciuchów zamiast czarnych rurek i białej koszulki. W sumie się postarałem i przywdziałem swoje jedyne czarne rurki, białe trampki oraz niebieską kamizelkę. Dla mnie taki strój jest elegancki. Odgarniam za ucho pasmo włosów, które wymknęło z grzywki, i udaję że nie czuję się onieśmielony.

-Pan Horan jest umówiony. Proszę się tu podpisać, panie Tomlinson. Ostatnia winda po prawej stronie, trzydzieste piętro. 

Gdy składam podpis, uśmiecha się do mnie uprzejmie, jak nic rozbawiony. Wręcza mi identyfikator, na którym wielkimi literami napisano GOŚĆ. Uśmiecham się drwiąco. To oczywiste, że jestem gościem, gołym okiem widać. Zupełnie do tego miejsca nie pasuję. Nic nowego, wzdycham w duchu. Dziękuję mu, po czym udaje się w stronę wind., mijając dwóch pracowników ochrony. W dobrze skrojonych czarnych garniturach wyglądają zdecydowanie bardziej elegancko ode mnie. 

Winda w ekspresowym tempie zawozi mnie na trzydzieste piętro. Drzwi rozsuwają się i widzę następny duży hol - ponownie szkło, stal oraz biały piaskowiec. Staję przed kolejnym biurkiem z piaskowca i kolejnym młodym mężczyzną odzianym bardzo podobnie jak jego poprzednik z dołu. 

-Panie Tomlinson, zechce pan zaczekać tutaj - Gestem wskazuje kilka krzeseł obitych białą skórą. Za krzesłami widać sporych rozmiarów przeszkloną salę konferencyjną z dużym stołem z ciemnego drewna, wokół którego stoi co najmniej dwadzieścia krzeseł. Za tym wszystkim znajduje się, sięgające od podłogi do sufitu okno z widokiem na Seattle, ciągnącym się aż do Zatoki Puget. Ta panorama jest oszałamiająca i przez chwile stoję ja wrośnięty w ziemię. Rany. 

Siadam, wyciągam pytania i przeglądam je, w duchu przeklinając Nialla za to, że nie dorzucił choćby krótkiej notki biograficznej. Nic nie wiem na temat tego mężczyzny, z którym za chwilę mam przeprowadzić wywiad. Czy ma dziewięćdziesiąt, czy trzydzieści lat. Ta niepewność jest irytująca i znów zaczynam się denerwować. Nigdy nie przepadałem za rozmowami twarzą w twarz, preferując anonimowość dyskusji grupowej, podczas której mogę siedzieć na końcu sali i nie zwracać na siebie uwagi. Jeśli mam być szczery, to preferuję właśnie towarzystwo i czytanie w kampusowej bibliotece jakiegoś brytyjskiego klasyka. A nie nerwowe wiercenie się na krześle w potężnym szklanych gmachu. Gromię się w duchu. Weź się w garść, Tomlinson. Sądząc po budynku, który jest zimny i nowoczesny, uznaję że Styles ma czterdzieści parę lat: Wysportowany, opalony i ciemnowłosy, żeby pasować do reszty personelu. W dużych drzwiach po lewej stronie pojawia się kolejny elegancki, nienagannie ubrany brunet. O co chodzi z tymi ciemnowłosymi facetami jak spod igły? Czy ja trafiłem do Stepford? Robię głęboki wdech i wstaję.

-Pan Tomlinson? - pyta najnowszy brunet. 

-Tak - Odpowiadam chrypliwie 

-Pan Styles sie zaraz z panem spotka. 

-Dobrze, poczekam 

- Zaproponowano panu coś do picia? 

-Em...Nie - O rety, czy brunet numer jeden będzie mieć kłopoty? Brunet numer dwa marszczy brwi i mierzy spojrzeniem młodego mężczyznę za biurkiem. 

-Co podać? Herbatę, Kawę, Wodę czy może sok? -Pyta, skupiając uwagę ponownie na mnie. 

-Dziękuję nie potrzebuję pić. 

-Pan Styles czeka na pana, panie Tomlinson. Proszę wejść - Mówi brunet numer jeden. 

Wstaję i niepewnie próbuję opanować zdenerwowanie. Kieruję się w stronę uchylonych drzwi. 

-Proszę wchodzić bez pukania! -Słyszę głos za mną. 

Popycham drzwi i w tym samym momencie potykam się o własne nogi,  po czym wpadam do gabinetu głową naprzód.A niech to szlag - Ja i moje dwie lewe nogi! Znajduję się na czworakach w progu gabinetu pana Stylesa, a usłużne ręce pomagają mi wstać. Mam ochotę zapaść się pod ziemie. Ale ze mnie niezdara. Sporo wysiłku muszę włożyć w podniesienie wzroku. Ożeż ty - jest taki młody i przystojny!

Rozdział 1

Patrzę w lustro i krzywię się. Do diaska z tymi włosami , zupełnie nie chcą się układać. I do diaska z Niall'em Horanem, który się rozchorował i każe mi teraz przez to przechodzić. "Nie mogę się kłaść z mokrymi włosami. Nie mogę się kłaść z mokrymi włosami. Nie mogę się kłaść z mokrymi włosami." Recytuję to zdanie niczym mantrę, jeszcze raz próbuje podporządkować je grzebieniu. Wzdycham z irytacją i przyglądam się blademu blondynowi z niebieskimi oczami. Niall odpowiada mi gniewnym spojrzeniem. Poddaje się. Mogę jedynie zaczesać moją grzywkę na bok i mieć nadzieję, że jakoś będę się prezentował. 

Niall to mój współlokator i akurat dzisiaj musiała go dopaść grypa, gdyby nie mogła w jakikolwiek inny dzień. Dlatego też nie jest w stanie przeprowadzić od dawna zaplanowanego wywiadu dla gazety studenckiej z jakimś mega bogatym potentatem przemysłowym, o którym nigdy nie słyszałem.  Zgodziłem się więc zrobić to za niego. Muszę zakuwać do egzaminów końcowych, dokończyć pracę pisemną, no a po południu powinienem pojawić się w pracy, ale nie - dzisiaj pokonam dwieście sześćdziesiąt kilometrów do centrum Seattle, aby się spotkać z tym tajemniczym prezesem Harrym Stylesem. Czas owego wybitnego przedsiębiorcy i głównego dobroczyńcy naszej uczelni jest niezwykle cenny - znacznie cenniejszy niż mój - niemniej jednak zgodził się udzielić Niall'owi wywiadu. Nie lada osiągniecie, tak twierdzi mój współlokator. Te jego przeklęte zajęcia dodatkowe. Niall siedzi skulony na kanapie w salonie. 

-Lou, tak mi przykro. Dziesięć miesięcy zabiegałem o ten wywiad. Sześć kolejnych potrwa ustalanie nowego terminu, a do tego czasu obaj zdążymy skończyć studia. Jako redaktor naczelny nie mogę tego skopać. Proszę. - Chrypi błagalnie. Jak on to robi? Nawet chory ślicznie wygląda; jasne włosy są nienaganne a niebieskie oczy błyszczące, choć nieco zaczerwienione, podpuchnięte i załzawione. Ignoruje przypływ niepożądanego współczucia. 

-Oczywiście, że pojadę, Niall. A ty wracaj do łóżka. Przynieść ci jakąś tabletkę? 

-Nie dziękuję. Tu masz pytania i dyktafon. Wystarczy, że wciśniesz przycisk nagrywania, o tutaj. Rób notatki, ja wszystko później spiszę. 

-Kompletnie nic o nim nie wiem - burczę, bez powodzenia próbując stłumić rosnącą panikę. 

-Pytania cię poprowadzą, stary. Jedź już. To długa trasa. Nie chcę, żebyś się spóźnił. 

-No dobra, jadę, a ty kładź się do łóżka. Ugotowałem ci zupę, później ją sobie odgrzej. - Patrze na niego z czułością. - Robię to tylko dla ciebie Niall.

- Dobrze. Powodzenia. I dziękuję ci. Jak zawsze ratujesz mój tyłek. 

Uśmiecham się cierpko do Nialla, po czym schodzę do samochodu. Nie mogę uwierzyć, że dałem się na to namówić. No ale przecież Niall jest w mistrzem w manipulowaniu ludźmi. Będzie z niego dobry dziennikarz. Jest elokwentny, zdecydowany, przekonujący, przystojny - no i to mój najlepszy przyjaciel. 

____________________________________________________

Pierwszy rozdział mamy za sobą! W drugim pojawi się Harry!

Nie pytajcie mnie kiedy następny bo to zależy tylko od komentarzy.

Jeśli będzie sporo to może nawet dzisiaj pojawi się 2 rozdział. 

Zwiastun

Chciałabym bardzo podziękować Paulinie za cudowny zwiastun!

A jak wam się podoba? :) 

Prolog

Młody, niewinny student literatury Louis Tomlinson jedzie w zastępstwie kolegi przeprowadzić wywiad dla gazety studenckiej z rekinem biznesu, przystojnym i zamożnym Harrym Stylesem. Mężczyzna z burzą loków na głowie od pierwszych sekund spotkania fascynuje Louisa i onieśmiela. W powietrzu wisi coś elektryzującego, czego Tomlinson nie potrafi nazwać. A może tak tylko się mu wydaje?

Z prawdziwą ulgą kończy rozmowę i postanawia zapomnieć o intrygującym przystojniaku. 

Planu nie udaje mu się zrealizować, bo Harry Styles zjawia się nazajutrz w sklepie, w którym Louis dorywczo pracuje. Przypadek? I do tego proponuje kolejne spotkanie.

W tym miejscu kończy się "Disneyowskie" love story, choć młodziutki, niedoświadczony Louis nie wie jeszcze, że Styles opętany jest potrzebą sprawowania nad wszystkim kontroli i że pragnie go na własnych, dość niezwykłych warunkach....

Czy Louis podpiszę tajemniczą umowę?

Jaki sekret skrywa przeszłość Harry'ego?

Jak wielką władzę mają drzemiące w Harrym demony? 

______________________________________________________________________________

Tadaaa! Obiecałam kolejny ff o Larrym.

Tak, wiem pewnie czytaliście już podobne ff o Zaynie ale ja nie mam zamiaru przepisywać z tamtego bloga, niektóre sceny, szczególnie na początku, mogą być bardzo podobne ponieważ obie piszemy na podstawie książki pt " Pięćdziesiąt twarzy Greya" 

Osoby które mają zamiar czytać opowiadanie niech skomentują ten post.

Pozdrawiam i do zobaczenia niebawem ;)